Ik moet mijn excuses maken. Om met de deur in huis te vallen, de India cursus van vorig jaar was bij lange na niet volledig. Ik ben dan wel ingegaan op vele relevante onderwerpen, maar wat je echt niet zult tegenkomen in overige landen, heb ik niet met jullie behandeld. Een hiaat van formaat. Iemand die niet kan rekenen wiskunde proberen bij te brengen. Een blinde laten autorijden. Een bankier ingewikkelde financiele producten in elkaar laten klussen. Kortom, zonder relevante basale kennis en/of kunde kan dat vervelende consequenties hebben.

De materie die we vorig jaar doornamen, is naar mijn inzicht zeker behulpzaam geweest in een begripvolle omgang met de autochtone Indier. Handig om te weten dat het huwelijk zoxb4n centrale rol speelt, dat het verkeer je een infarct kan bezorgen (als je niet eerst doodgereden wordt), dat je alles op straat wordt aangeboden en dat in diezelfde straat de koeien je driedik tegemoet komen. Echter, soortgelijke onderwerpen zou ik ook kunnen bespreken in de nog op te zetten studies Hoe & Wat in Bolivia, Turkije en zelfs Zwitserland. Daar heb ik ook eens koeien door die Dorfstrasse zien lopen. Niet gelogen.

Nee, wat India echt uniek maakt, wat 1,1 miljard mensen onder de knie hebben, maar wat geen allochtoon op dezelfde wijze zal kunnen nabootsen, is het oud-Indiaas-hoofdknikken. Ondanks dat ik me met deze lesstof op glad ijs begeef (zelfs na 7 weken zowat obsessief onderzoek heb ik er nog niet de vinger achter krijgen), waag ik een poging dit hoofdknikken uit te leggen. Beter een half verhaal dan geen verhaal.

Technisch werkt het ongeveer zo: beweeg je hoofd van links naar rechts met je kin als rotatiepunt. Dus geen ja-beweging of nee-beweging (wat draaiingen rond de nek zijn), maar het lichaam tot je nek stil houden en dan je hoofd kantelen. Zie het alsof je tot je nek in drijfzand bent weggezakt (wat een fijne gedachte) en een bal probeert te koppen met de zijkant van je hoofd. Links, rechts, links, rechts. En dat met een snelheid van 4 ballen per seconde. Succes! Ondanks dat ikzelf een kopsterke voetballer was, lukt me dit nog niet xe9xe9n keer.

De technisch kant van de lesstof van deze week is nog wel een beetje uit te leggen, veel lastiger is de betekenis. Dat kan zoveel zijn als xb4maar natuurlijkxb4, xb4misschienxb4, xb4geen ideexb4, xb4wat jij wiltxb4, xb4lekker belangrijkxb4, xb4ben je gestoordxb4 en xb4flikker opxb4. Maar ook bijvoorbeeld xb4grappigxb4 of xb4dank jexb4. Eigenlijk kan het alles betekenen, waardoor je aan de hoofdbeweging alleen niets hebt. Helaas zul je maar weinig Indiers duidelijk ja of nee zien klikken, dus wat handvatten voor een juiste interpretatie zijn bitter noodzakelijk. Soms is dat heel makkelijk: als een riksjadriver voor je neus wegrijdt, is dat een duidelijk nee. Of als je een grap maakt en hij schudt met zxb4n hoofd, dan is de grap waarschijnlijk geslaagd. Vergelijk dat met een kwisperende hond.

Al het overige, van matig bevestigend tot neutraal, is nagenoeg ondoenlijk om  te interpreteren. Expressie op het gezicht kan enigszins de gemoedstoestand verraden, maar de tegenpartij kan je ook met een glimlach voor eerste klas sukkel uitmaken. Dat dan in het Hindi of xe9xe9n van de 20 overige lokale talen, dus zolang je die niet onder de knie hebt, is het vooral een kwestie van vallen en opstaan, van oefenen en herhalen. Van echt praktijkgericht leren dus.

Ik gaf al aan dat behandeling van dit onderwerp, zonder zelf de stof volledig machtig te zijn, gevaarlijk is. Want het kan zomaar zijn, dat ik een totaal verkeerde verklaring geef, niets verbaast me meer in dit land. Voor hetzelfde geld is het een collectieve tik. Meer dan een miljard mensen die hun hoofd niet stil kunnen houden en toevallig allemaal in hetzelfde land wonen. Prachtig.

Nu heb ik in mijn reizende leven heel wat adembenemende bestemmingen bezocht: de overdonderende watervallen van Iguazu (Argentinie / Brazilie), de immense zoutvlakte van Uyuni (Bolivia), de (kleur-)rijke onderwaterwereld van Apo Island (Filippijnen), het avontuurlijke nachtleven van Buenos Aires (Argentinie) en natuurlijk het onbeschrijflijke Antarctica. Vxf3xf3r elke bestemming een passend bijvoeglijk naamwoord. Zo ook voor mijn laatste bestemming in India: Varanasi. Surrealistisch.

Een kleine achtergrond: Varanasi is het centrum van het Hindoeisme, gelegen in oostelijk India, niet ver van Nepal. Je hebt ze vast wel gezien, die traditionele beelden van badende Indiase gelovigen in xe9xe9n van de meest vervuilde rivieren ter wereld, met op de achtergrond kleurrijke doeken, uitgevouwen op brede trappen die naar een oude stad leiden. Die stad is dus Varanasi en de rivier is de Ganges.

Een fascinerende bestemming, ondanks dat je er knettergek wordt van het verkeer, dat vierdik in riksja’s en op fietsen elke centimeter asfalt volpropt, dit gepaard gaande met een ongelooflijke herrie en stank (ook van de fietsers). Ben je na een dollemansrit eindelijk lopend de oude stad in gevlucht, waar je elkaar in de nauwe straatjes nauwelijks kunt passeren, dan wordt je vrij zeker elke paar minuten achterna gezeten door ‘touts’ (laten we zeggen de proppers onder het winkelpersoneel), die je bij wijze van spreken de hele wereld willen verkopen: van de immer aanwezige Hindoe-beeldjes en sarongs, tot hashies en bootritjes.

Maar schenk je hier geen aandacht aan, dan blijft er een – positief – indrukwekkend beeld bestaan. Daar waar je in andere steden alleen hoeft op te letten voor agressieve koeien, moet je in Varanasi regelmatig een portiek induiken om een passerende rouwstoet ruimte te geven. Want dat is waar het in deze 2000 (!) jaar oude stad om draait: de dood. Gecremeerd worden in Varanasi aan de Ganges staat gelijk aan het doorbreken van de cirkel van reincarnatie (een centraal thema in het Hindoeisme) en de stap naar het volgende stadium: het nirvana.

Overledenen worden van heinde en verre per vliegtuig, trein, bus en alles wat nog meer als transportmiddel kan dienen overgebracht om op een houtstapel aan de oever gecremeerd te worden. 24 per dag, 300 tot 400 in getale. Gewoon voor iedereen zichtbaar in de buitenlucht. Er zijn zelfs speciale ‘dodenhuizen’, waar gelovigen in het laatste stadium van hun leven met honderden tegelijk geduldig wachten op wat komen gaat.

Op een middag ging ik achter een groepje Indixebrs op een trap met uitzicht op de Manikarnika Ghat (of ‘burning ghat’ zoals deze plek door en voor de toeristen wordt genoemd) zitten. Zoals verwacht nam er na korte tijd een Indixebr naast me plaats, waardoor ik me al begon te irriteren dat je nooit eens rustig ergens kunt zitten. Het zou wel weer een tout zijn. Niets bleek minder waar, deze man bood me een kopje chai (thee met melk) aan, zei niet veel en liet me volledig in mn waarde. Vrij uitzonderlijk. Toen ik hem vroeg of hij uit Varanasi kwam, antwoordde hij bevestigend: ‘Net als mijn broers en vader hier voor ons en mijn moeder die op het moment op de tweede brandstapel van rechts gecremeerd wordt. Na afloop nemen we met z’n allen een ritueel bad stroomafwaarts in de Ganges’. Slik.

Nog een onuitwisbare belevenis: een ‘must’ in Varanasi is ‘s morgens vroeg per roeiboot een tochtje te maken over de Ganges. De stad komt tot leven, Hindoes mediteren in of aan de rivier, de eerste zonnestralen vallen over de eeuwenoude huizen en de lijkverbrandingen gaan ook dan door. Nu had ik nog niet vermeld dat helaas niet iedereen gecremeerd mag worden: geen kinderen, zwangere vrouwen en priesters. Deze worden verzwaard met stenen in het midden van de rivier afgezonken. Daar blijkt wel eens een inschattingsfout mee te worden gemaakt. Toen de eigenaar van de boot mij attendeerde op een drijvend lijk naast ons tussen een paar afgemeerde roeiboten, op nog geen 20 meter van een groep badende Indixebrs, werd het toch allemaal wel moeilijk te bevatten.

Er paste slechts een diepe stilte.

Foto’s op de originele site

Het reizen hield weer eens een goed vergelijkend-waren-onderzoek naar de verschillende mogelijke vormen van vervoer in. Het begon al met de heenvlucht die werd uitgevoerd door Air India: xb4Welcome in Indiaxb4 vanaf het moment van instappen. Iedereen die op een hem niet toegewezen stoel ging zitten, ruim tweemaal de toegestane handbagage, bij het taxixebn nog even naar het toilet. Van de Boeing met het bouwjaar 747 n.C.  functioneerde alleen het hoogst noodzakelijke: de vleugels, de motoren en het landingsgestel, alhoewel van het laatste de noodzaak nog ter discussie kan worden gesteld. Vanaf vertrek werden op een groot scherm de ene na de andere Bollywood-klassieker getoond (voor de leken: de Bollywood film-industrie ligt bij Bombay en is vele malen groter dan Hollywood). Jammer dat van de beamer alleen de primaire kleuren rood en geel werkten. Dat gaf wel weer een heel zwoel plaatje, tenminste als je de storingen onder en boven in het scherm wegdacht en het geluid erbij dacht. De bediening van mijn stoel deed het uberhaupt niet, ik kon dus ook geen Indiase muziekklassieker afspelen of mn leeslamp aandoen. Er zat gewoon niets anders op dan de ogen te sluiten.

Iets wat ik bij het bussen ook regelmatig bedacht heb: xb4gewoon niet kijken, dan weet je ook niet wat er allemaal mis kan gaanxb4. Voor het eerst in mijn leven was ik dolgelukkig zo nu en dan in een file te belanden, een soort van uitstel van executie. Aan de andere kant was het wel spotgoedkoop entertainment, voor drie euro mocht je zes uur doodsangsten uitstaan. Nog een tip voor toekomstig India-gangers (ik neem aan dat deze verhalen, ondanks al het leed, inspireren): laat je niet misleiden door de termxb4super deluxe busxb4. Dat is niets meer dan een barrel uit 1970, waarbij als je mazzel hebt, de rugleuning alleen als je dat wilt in ligstand gaat en je niet de hele weg een nooitgewassen gordijntje in je gezicht wappert. Want het raam kan standaard niet helemaal dicht.

Riksja rijders zijn ook van die maniakken. Alles wordt er aan gedaan om niet te hoeven remmen. Op zich heel milieubewust, aangezien remmen energieverlies is, maar jammer dat ze mijn zin in het leven even laag inschatten als dat van henzelf.

Een beetje off-topic, maar autoxb4s zie je bijna niet. Eigenlijk alleen maar bussen, ontelbare roestige vrachtwagens, autoriksjas en fietsen. Ik houd mn hart vast als iedereen (gesteund door de sterke groei van de economie) een eigen auto aanschaft. Dat levert een nationale verkeersinfarct en (samen met hetzelfde verhaal in China) een wereldmilieu infarct op).

Eigenlijk is de trein het beste alternatief, mits je er rekening mee houdt dat een beoogde reistijd van 12 uur eerder neerkomt op een uurtje of 18. Verder dat je de gehele reis door minimaal vijf boerende, rochelende, spugende (pruimtabak…of gewoon de rochel) en ruftende Indiase mannen wordt aangestaard. Jammer dat ze het spel xb4iemand laat een boer, iedereen wijst met zn duim naar zn voorhoofd, de laatste krijgt een klapxb4 niet kennen. In je eentje is dat niet leuk, je blijft slaan. Terugstaren heeft geen zin, de tegenstanders hebben jarenlange ervaring in het zo uitdrukkingsloos mogelijk in je ogen kijken, jij niet.

Proefondervindelijk werd me duidelijk dat een beetje bluffen wel helpt: uit verveling (of was het ongemak?) was ik een beetje op mn BlackBerry aan het internetten. Dat leverde vijf opgewonden Hindi-pratende Indiers op.Waarschijnlijk iets van: xb4groot kleurenscherm, email, cameraxb4. Aha, dat laatste verstond ik. xb4No cameraxb4. xb4Fuck, hij verstaat Hindixb4. Het was nog nooit zo stil geweest.

Een wandeling door een gemiddeld Indiaas open riool (in de volksmond ook wel straat, laan of weg genoemd) levert minimaal de volgende aanbiedingen op: xb4mister, you want water, chocolate, prepaid card, internet, sari (=sarong, wat moet ik  daarmee?), Krishna/Vishnu/Genesha/Shiva/Lakshmi/of welke Hindoe-god dan ook in de vorm van een beeldje/tekening/ansichtkaart/hanger, hassies, riksja, toilet paper, cow, biscuits, memory card, books, ring/bracelet for your girlfriend, sigarettes, boat ride, No?, Then helicopter?, shoes, money change, etc etc? Lastig om beleefd te blijven. Een vriendelijk xb4no thanks, not interestedxb4 werd meer dan eens beantwoord met xb4what is your best price?.’ Tja, je kunt me proberen te overtuigen dat ik toch echt een prepaid card nodig heb.

Soms tref je ook nog aardige, niet opdringerige, verkopers aan. Zoals, wederom in Jaisalmer, iemand die ik zonder veel moeite ervan had weten te overtuigen dat ik niet geinteresseerd was in het huren van een motor: in India op een motor, dan hecht je weinig waarde aan het leven. Voor de vorm vroeg hij me nog waar ik vandaan kwam. xb4Holland? Then please wait a momentxb4. Waarop hij terugkwam met een fotoalbum met op pagina xe9xe9n staatsportret van Bea en Claus, zijn favoriet koninklijk stelletje. Vooral Clausxb4 bezoek in 1985 had grote indruk gemaakt. Nog dagelijks wordt even stilgestaan bij zijn overlijden.

Kan er niets aan doen, maar stiekem vraag ik me toch af of hij wellicht ook een fotoalbum met op pagina xe9xe9n het Noorse koninklijke huis in de la heeft liggen…xe9xe9n met de Engelsen, de Belgen, de Spanjaarden. En die dan allemaal aan mij proberen te verkopen.

Een paar weken India levert, al vind ik hetzelf, nogal wat opmerkelijke voorvallen op. Verhalen die ik anderen, maar ook mezelf (zodat ik het later nog eens kan herbeleven) niet wil onthouden.

Na twee dagen de billen bij elkaar houden op een schommelende kameel (natuurlijk klopte precies in deze dagen de gevreesde Indiase laxeerkuur aan de achterdeur) waren ik en mijn Canadese reisleidster (E. te Vancouver) wel toe aan een klein feestje. Toevalligerwijs dachten een paar lokale Indiers er net zo over en hadden ze juist die avond het plein naast ons hotel afgezet. Tijd voor een goed stukje party crashen. Bij binnenkomst bleek het niet zomaar een partijtje, maar een grootse bruiloft uit de hoogste kaste: die van de Brahmanen.

Op zich weer niet zo verwonderlijk dat het een trouwerij betrof. Indiers trouwen bij voorkeur in hun winter (nov-feb) omdat het weer dan nog een beetje te harden is. Met 1,1 miljard Indiers – en jaarlijks miljoenen huwelijksgegadigden – betekent dit dat er elke dag meerdere keren vuurwerk te bewonderen valt, en dat zijn over het algemeen geen lullige voetzoekers. Bijkomstigheid is dat er die maanden geen trein of bus meer naar Mumbai of Delhi te boeken valt. Met gemiddeld 500 genodigden wordt er heel wat afgereisd.

Goed, alhoewel wij zeker niet tot de genodigden behoorden, waren we – naar Westerse begrippen -opmerkelijk genoeg meer dan welkom. Sterker nog, we waren een attractie. Er moest gegeten worden tot je braakneigingen ging vertonen (het excuus dat bij mij nog steeds een – laat ik het plastisch zeggen – bruine kameel door de omheining wilde breken, werd niet aanvaard), in het openbaar drinken doen Hindoes helaas niet en een foto met het bruidspaar was een must. Dat laatste hebben we gelukkig wel uit het hoofd van de familie weten te praten. Grote kans dat ik anders in een korte broek en op slippers ergens in Jaisalmer op de schoorsteenmantel had gestaan.

Overigens werden we de volgende dag uitgenodigd om in de winkel van xe9xe9n van de gasten onderricht in het Hoe&Wat rond Indiase bruiloften te krijgen. Natuurlijk was dit voornamelijk een excuus om ons de halve zaak leeg te laten kopen. Wat we in de 5 minuten stoomcursus wel meekregen is dat een gemiddelde Indier nog steeds rond zijn/haar 20ste in het bootje stapt (dan zou ik al koper hebben behaald), dat uithuwelijken de gewoonste zaak van de wereld is (onze verkoper had zijn toekomstige ega al maar liefst 5 minuten kunnen bewonderen) en een beetje bruiloft telt op tot xe9xe9n miljoen ruppees. Voor Indiers een astronomisch bedrag, je kunt er bijvoorbeeld ook 50 kamelen voor kopen.

Aan de andere kant: waar laat je 50 kamelen?

Er zijn weer foto’s

Fascinaties hebben we allemaal wel. Menigeen raakt betoverd door 300+ km/u cq -pk supercars, anderen gaan – al dat niet met behulp van enige hulpmiddelen – geestelijk op in een goede rave-party, er zijn mensen die alleen nog maar aan hun Brahma, Allah, God of Boeddha denken en alle mannen (daar hoef je helemaal geen hetero voor te zijn) zijn gefascineerd van mooie vrouwen (daarentegen: waar vrouwen zelf door geraakt worden, is me een raadsel: make-up? Schoenen? Prosecco? Ik weet het niet, het lijken me in ieder geval oppervlakkige wezens).

Ok, zelf word ik ook wel eens xb4a slave of fashionxb4 genoemd, ga ik om de drie weken naar de kapper, weet ik wie Leco van Zadelhoff en Mari van der Ven zijn (haarstylisten, dat is heel wat anders dan kappers) en zie ik elk weekend weer uit naar clubben met veel Bacardi Black / Cola Light in de Jimmy Woo. Om weer in balans te raken na al deze oppervlakkigheid probeer ik me zo nu en dan te verdiepen in andere culturen, heb ik ooit drie dagen in een kring gezeten bij een cursus Persoonlijke Kracht en bestel ik menigmaal bij Bol.com een – quasi – spiritueel boek. Daar liggen mijn fascinaties. Naast de financiering van windmolens natuurlijk.

Iets wat tijdens de cursus Persoonlijke Kracht niet naar voren kwam, is mijn doorgeslagen interesse (noem het een obsessie) voor koeien. Vroeger ging ik nog wel eens tijdens een schoolvakantie naar de boerderij van ome Jan en hielp dan met veel plezier aan het voederen van – onder andere – de koeien. Maar als de trekker (ja, zo schrijf je dat) op het erf werd geparkeerd en de staldeur achter me dichtgetrokken, konden die koeien me nog maar weinig boeien. Veel leuker waren de stapels Donald Ducks en Suske en Wiskes, mijn eerste kennismaking met diepgaande literatuur.Hier in India zijn mxb4n ogen wat betreft de koeien betreft echter volledig geopend. Prachtige beesten zijn het en allemaal zxf3 verschillend: naast het gebruikelijke groot/ klein/ dik/ maar tot over het algemeen geen greintje vet heb je ze in snelle, luie, relaxte, agressieve (ik ben al 2 keer aangevallen), misvormde, traplopende en beschilderde examplaren; met (de melkkoeien) en zonder eigenaar (de rest).

Wat de koeien hier erg nuttig maakt, is hun schoonmakersmentaliteit: Indixebrs hebben niet zoveel met hygxefene; rochelen, maar ook kakken kan gewoon in het openbaar op straat. Waarom zou je de dan de moeite nemen om je afval in een vuilnisbak te kieperen? Als die er uberhaupt al zouden zijn. Nee, neem dan de koeien, die ruimen alles keurig op: beschimmeld brood, oude bananen, papier, zelfs plastic verdwijnt in ieder geval in de eerste van de zeven magen. Waarschijnlijk een goede reden dat deze alleskunners, naast dat het natuurlijk een vroeger of toekomstig familielid kan zijn, heilig zijn verklaard.

Helaas zijn ook koeien niet perfect. Ze ruimen dan wel de meeste rotzooi op, ze scheiden toch ook weer het niet te recyclen materiaal te pas, maar vooral te onpas af. Dus het is de hele dag opletten geblazen, voor je het weet sta je met je mooie kalfsleren Italiaanse laarsjes in een verse koeievlaai.

Schrale troost is dat het op zoxb4n moment holy shit betreft.

Hyvers: ‘bekijk de originele post’ voor foto’s.

Zoals 2006 in het teken stond van Zuid Amerika, kan ik 2007 als het jaar van een ontdekkingstocht door Azie bestempelen.

Het jaar is dan nog wel niet voorbij, maar aangezien Sinterklaas alweer een week geleden voet in Kampen heeft gezet, is het geheel legitiem een eerste terugblik op het (bijna) afgelopen jaar te geven: nadat ik tijdens de late winter werd ontdekt door de prachtige vlaktes en schone heuvels van Mongolie (ja, dit is een beetje cryptisch), werd het voorjaar besteed aan een duikvakantie op de Filippijnen, de zomer slechts aan af en toe een Thai of Chinees (voor de duidelijkheid: mxb4n avondeten) en op het moment wordt in drie weken de Indiase keuken verkent. Dit dan weer in India zelf.

En daar ga je al, hoe mensen over het algemeen over India denken: dat is toch een grote smeerboel? Exe9n keer niet uitkijken en je glijdt uit over een verse koeievlaai. Dit mits je het totaal ongeorganiseerde lokale verkeer hebt overleefd, zwervers je niet van het leven hebben beroofd om 30 ruppees of, de grootste kans, het xb4not so spicyxb4 Indiase voedsel je de hele dag op je xb4not so cleanxb4 hotelkamer heeft weten te houden.

Als een collega, die zelf Indiase roots heeft, zich werkelijk afvraagt of ik op mxb4n achterhoofd ben gevallen door naar dit godvergeten land te gaan, dan krap je nog wel even aan datzelfde achterhoofd. Alhoewel, een andere – Indische – collega denkt er niet aan terug te keren naar xb4zijnxb4 Indonesixeb, al was maar voor een vakantie. xb4Veel te warmxb4, volgens hem. Dus ik heb me maar niets aangetrokken van alle negatieve reisadviezen.

En de schade tot nu toe: zelf nog niet in een drol gestapt (een reisgenoot wel, lekker als je als echte backpacker 24/7 slippers draagt), net zoals iemand van mijn kamelensafari (waarover later meer) door een hond werd gebeten (rabixebs?). Het enige dat mij een beetje te pakken heeft gehad, is – zoals ingecalculeerd – la cuisine Indian. En omdat jullie dit nu allemaal afvragen: slechts m’n maag is een paar keer omgekeerd, maar alles is binnen gebleven, ook het restafval had voldoende substantie.

India na 4 dagen: maharadjaxb4s, forten, kamelen, kleuren, constant getoeter, maar ook een heerlijke nacht buiten in de woestijn.

Foto’s heb ik het afgelopen uur proberen te uploaden, maar internet is hier zo traag als dikke stront, een verschijnsel dat op zich wel weer heel ongebruikelijk is in dit land. Daarnaast begrijp ik ook niet hoe India zich weet te profileren als IT-land nummer 1.

Er zijn van die waardevolle historische feiten die iedereen kent: de Chinezen die het buskruit uitvonden, Antoni van Leeuwenhoek met z’n microscoop, Columbus die zonder het te weten naar Amerika voer. Maar wie bedacht heeft om voor de lol een stukje te gaan hardlopen, is even onbekend als de huidige werkzaamheden van Anita Doth.

En dat is maar goed ook. Net zoals Anita haar hoogtepunt toch al jaren achter haar heeft liggen, is het uit zelfbescherming beter dat de bedenker van de hardloopsport incognito blijft. Zie, dat het in de oudheid uit lijfsbehoud noodzakelijk was om leeuwen te ontwijken of juist de herten te volgen, dat kan ik nog wel begrijpen. Maar om doelloos van A(msterdam) naar Z(aandam) te rennen, daar kan ik met mn hoofd niet bij. Ok, een uitzondering voor een handjevolle Oost-Afrikanen, die van een noodzaak hun beroep hebben gemaakt (let op: dat is wat anders dan van je hobby je beroep maken). Maar die 34.995 deelnemers die kansloos waren voor een goed eindklassement: allemaal gestoord.

Jammergenoeg was ik er ook ingetrapt. En aangezien ik wel inzag, dat maar 1 plek telde – namelijk de eerste plek – had ik mn tactiek hierop afgestemd: net zoals Gianni in zn beste olympische jaren, ging ik er als een razende vandoor. Jammer dat ik Giannis mindere jaren even was vergeten, want daar had ik nog een hoop van kunnen leren. De uitdrukking ‘hardlopers zijn doodlopers’ heeft bij mij sinds de bewuste zondag een veel waardevoller betekenis gekregen.

Mijn god, wat was het afzien…vanaf kilometer 3 (voor de not-so-sporters onder jullie – god bless you all – de DtD-loop is 16,1 km, toevalligerwijs precies 10 Engelse mijl). Dat ik halverwege werd ingehaald door een bejaarde met een rollator was zeker niet goed voor het zelfvertrouwen, evenmin dat men achter mij alvast was begonnen met de grote schoonmaak. Over de tijd zullen we het dan ook niet hebben, zoek zelf maar ergens vanaf plek 30.000.   

Gelukkig hebben we de foto’s nog. Aangezien ik die stuk voor stuk gefotoshopt heb, lijkt het allemaal een stuk minder heftig dan de praktijk. Naast dat ik natuurlijk, ondanks de bijna-dood-ervaring, bijzonder fotogeniek blijf.

Als je dit vanuit Hyves leest: klik op – bekijk hier de originele post -

Zo af en toe moet je eens kritisch in de spiegel kijken en je afvragen of je nog wel ver voorop loopt met de mode. Helemaal als je in de hipste stad van het land woont. Zelfs ik doe dat zo nu en dan, dus niets om je voor te schamen.

En laat ik eerlijk zijn: dat kapsel kon echt niet meer. Ik leek wel een marinier met die korte coupe. Dus heb ik wat extensions erin laten zetten – niets is me te gek – en zie hier het resultaat:

Ik ben er helemaal blij mee, temeer omdat ik zo sprekend lijk op ieders grote voorbeeld Mathijs van Nieuwkerk. Die heeft volgens de bladen oneindig veel succes bij de vrouwtjes, dat lijkt me ook wel eens wat.

En helemaal niet slecht als je het vergelijkt met hoe het voorheen zat, nou ja zat, meer iets van stond:

Misschien ga ik in het vervolg ook weer de Gilette Mach 3 Turbo gebruiken, alhoewel dit wel in schijnt te zijn. Het jeukt alleen zo!

Vorig weekend stond -zoals al vele jaren begin juli- geheel in het teken Sensation White. Daar kijk ik elk jaar toch weer reikhalzend naar uit. De witte broek mag weer uit de kast, de avond ervoor wordt rustig aan gedaan (ik word ook een jaartje ouder), de line-up wordt bestudeerd, kortom: een gedegen voorbereiding.

Nu pretendeer ik alles behalve een house-kenner te zijn. Wanneer een dj echt zijn best gaat doen, een geweldige set neerzet, het ene na het andere nummer naadloos in elkaar over laat lopen, maar er bij mij geen blijk van herkenning is, haak ik binnen 15 minuten af.

Nee, geef mij maar toegankelijk, commerciele house met een hoog meezinggehalte. Niets meer en niets minder. Daarom is Sensation White mij (en in ieder geval 40.000 anderen) op het lijf geschreven. Een soort van Tros Zomerfestival onder de houseparties. Lekker met z’n allen meezingen, Fedde Le Grand als Jan Smit (natuurlijk met Put your Hands Up… en dit ontzettend lekkere nummer met Ida Corr), tussendoor een medley a la BZN (hier ‘the Megamix’ geheten) en als absoluut hoogtepunt good-old David Guetta (bekend van o.a. The World is Mine en momenteel in de Top 40 met Love is Gone), die het publiek gekker wist te krijgen dan Hazes in zijn beste dagen.

Natuurlijk zijn er filmpjes gemaakt. En nee: we hadden als xe9xe9n van de enigen niet geslikt/gespoten/gesnoven. Dubbele bacardi-cola’s zijn voor ons al zwaar genoeg.